قصه ی دلدادگی افسانه نیست

لیک هر کس لایق جانانه نیست

راه عشق و کوی مستی پر بلاست

بین شهادت  کار مردان خداست

از خویشتن و خانه و کاشانه گذشتم

از عقل برای دل دیوانه گذشتم

آزاد شدم من به نگاهی ز سر لطف

آن روز که من از در این خانه گذشتم…

سرخوش زسبـوی غم پنهــانی خویشم
چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگـویـم زكم و بیـش
چون آینه خو كرده به حیرانی خویشم

لـب بـاز نكـردم به خروشـی و فغـانی
مـن محـرم راز دل طـوفــانـی خویشم

یك چند پشیمان شدم از رندی و مستی
عمری است پشیمان زپشیمانی خویشم

از شوق  شكرخند  لبـش جان نسپـردم
شرمنـده جانـان ز گران جانـی خویشم

بشكسته ‌تر ازخویش ندیدم به همه عمر
افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

هر چند « امین » ،  بستۀ  دنیا نیـم اما
دلـبـسـتـۀ یــاران خــراسـانـی خویشم

(از اشعار مقام معظم رهبری )